تو را دوست دارم                                                                                                                    

تو را دوست دارم هزار مرتبه سبز تر از اول فروردین وپیاله پیاله شیرین تر از شهد مربای همیشه بهار . هزارو چهار صد و چهل دقیقه از بیست و چهار ساعت شبانه روزی ام را دوستت دارم. دوستت دارم آنچنان که قلم خجول می ماند از وصف پر شورت . تو را دوست دارم به درختان گفته ام تنها به احترام گام های بلند تو به شکوفه بنشینند. تو را دوستت دارم به باران گفته ام بدرقه کننده احساست باشد . تو را دوست دارم به اندازه تمام آسمانهای پشت ابرها .تو را دوست دارم ...از اولین سیب که به دستم دادی تا آخرین . گاز نزده به سیب که سهم تو بود از مهرت پر شدم .از شور اولین نگاه تا وصال آن دیگر راهی نمانده, خوب میدانم و تا آن پیوند چشم هایم را به روی تمام پنجره های بی گلدان میبندم ,تا درست به روی شمعدانی نگاه تو پرده از رویشان بردارم. دوست داشتن تو افتخار است غرور ! میبالم به قلبم که این همه خواهان توست ,تورا دوست دارم تو را ,تو را, تو, تو ...این واژه وصف ناشدنی این دو حرفی شیرین همه آرزوهایم تو را دوست دارم, نیازم را فریاد میزنم ((تو)) و چه می شنوم با تو !, با تو دوست داشتن تو چه سپید می شوم, گوش کن صدای خواهش وجودم را, تو را می نوازم,  تو را       می خوانم, تو را می نویسم, تو را گوش می دهم, تو را فریاد می زنم, تو را عاشق می شوم,    تو را دوست دارم, تو را که آرام می کنی قلب بی تابم را ,تو را که مهربانی می کنی با دل بهانه گیرم, تو را که لبخند میزنی به ستاره های چشمانم, دوستت دارم… از تشبیه و استعاره و آرایه ها که بگذریم تمام جملات را هم که ساده کنیم باز هم می ماند :

دوستت دارم خوشا به حال من چقدر دوستت دارم